Laibach je objavio album MUSICK za izdavačku kuću Mute Records prvog maja. Izdanje je dostupno na vinilu, CD-u i u digitalnom formatu. Na albumu gostuju, između ostalih, Wiyaala, Senidah i Gregor Strasbergar iz MRFY, dok produkciju potpisuju Laibach i Richard X.
“Kolektiv Laibach nikada nije vjerovao u originalnost. Od svog nastanka u Sloveniji osamdesetih godina, grupa koristi pastiš, satiru i aproprijaciju kako bi razotkrila društvene kontradikcije. Predstavljaju se kao uniformisani, anonimni kolektiv, a njihova multidisciplinarna praksa obuhvata muziku, performans, vizuelnu umjetnost, instalacije i manifestne izjave. Njihovo stvaralaštvo proteže se od neobičnih interpretacija zapadnih pop-hitova i nastupa u Sjevernoj Koreji, do simfonijske adaptacije romana Alamut Vladimir Bartol, kao i scenske muzike (Also Sprach Zarathustra, Wir Sind Das Volk). Već više od četiri decenije Laibach ne samo da dovodi u pitanje, već aktivno razgrađuje pojam takozvanog individualnog umjetničkog genija”, stoji u saopštenju benda.
Njihov novi album MUSICK istovremeno je slavlje i kritička disekcija našeg savremenog doba izobličene stvarnosti i kičastog oponašanja uz pomoć vještačke inteligencije; riječ je o kolekciji neosporno zaraznog popa koji uživa u hiperubrzanoj postmodernosti.
„Možda su ovo posljednji trenuci kada stvaranje muzike iz čistog užitka još ima neki širi smisao – prije nego što nas strana, generativna inteligencija sve nadmaši i nadigra“, poručuju Laibach. „Zato smo iskoristili ovaj trenutak.“
Naslov albuma MUSICK krije ključ njegove dvojnosti. Govori o prezasićenosti, o zasićenju muzikom u vremenu kada je ima toliko da nas jedva više može dotaći. Svakog dana na internet se postavi više od 100.000 novih pjesama, od kojih većina nikada neće biti preslušana. Sve više muzike stvara vještačka inteligencija – digitalni otpad koji slušaju samo botovi. Kao i kod mnogih aspekata savremenog života, čak i samo slušanje muzike danas u nama budi sumnju u stvarnost.
MUSICK izražava to bolesno stanje kroz izmičuće zvukove i reference, ali govori i o drugoj vrsti bolesti: Laibach nastavlja svoju patološku posvećenost muzici, koja se manifestuje kao „opsesija, neka vrsta droge“, čak i u ovom dobu prekomjerne saturacije.