Jako je malo posljednjih godina malih, a pitkih i zanimljviih ljudskih priča na srebrnem ekranu. Rental Family je jedna od njih. Sa vim svojim manama i vrlinama, film koji nam donosi još jednu dobru ulogu Brendana Frasera, vrijedan je pažnje.
Pomenuti glumac tumači lika koji je angažovan kao neka vrsta „prodavca emocija“. Po potrebi glumi supruga, novinara, gejming drugara ili čak oca. Rental Family za ovakvu postavku na kojoj će graditi svoju priču, inspirisan je stvarnim kompanijama poput Nihon Kokasei Honbu. Takve firme klijentima omogućavaju da bukvalno iznajme glumce kako bi tumačili potrebne friends & family karaktere.
Fraser tumači Phillipa Vandarplouega, sredovječnog Amerikanca zaglavljenog u Japanu i između poslova (čitaj tv reklama). Naravno, život se mijenja ulaskom u agenciju koju vodi lik kojeg igra Takehiro Hira (Šogun).
Phillip u jednom momentu dobija dva posla. Unajmljen je da glumi Kevina, američkog oca djevojčice Mie (Shannon Mahina Gorman), čija je majka Hitomi (Shino Shinozaki) odlučna da stvori iluziju konvencionalne porodice kako bi Mija bila primljena u prestižnu privatnu školu. Sa druge strane ćerka zaboravljenog japanskog glumca na pragu demencije traži od njega da glumljenjem novinara zainteresovanog za karijeru njenog oca pokuša da stvori iluziju da se javnost opet zanima za glumčevu zaostavštinu.
Upravo ovdje u prostoru dvije nespojive generacije Phillip pronalazi ono što mu je očigledno nedostajalo, a što će rediteljka Mitsuyo Miyazaki ili jednostavno Hikari podcrtati u završnoj sceni filma. Philip je samotnjak bez sopstvene porodice, o čemu se ponešto otkriva tokom filma. Japan je zemlja koju voli, ali ne razumije u potpunosti. Iako su ove paralele između ličnog i profesionalnog života, kao i životarenja u tuđini veoma predvidljive, film vas ipak kupi. Posebno jer ima mnogo toga u čemu se može uživati na nivou podteksta. Povremeno ovaj film sklizne u sladunjavost, ali u najvećem dijelu Rental Family ostaje šarmantna filmska priča.
Ono što nam Hikari daje na kašičicu su teme žene u japanskoj kulturi, prepreke koje do slobode moraju preći LGBT osobe, borba sa gubitkom pamćenja i identiteta… Čak i otuđenost u modernom svijetu koja, iako je centralna, često bude samo očešana. Čini se da Hikari ovim filmom želi prodrmati japansko društvo. Nama ovdje su poznate te priče o održavanju privida harmonije ili čuvanja porodičnog obraza…
Rental Family koliko god bio dobro potrošeno vrijeme, često izgleda kao da bi se raspao bez Fraserove interpretacije.
Ovo, njemu konkretno, dođe kao nastavak lijepe povratničke priče. Sjetimo se da je u potresnoj studiji karaktera The Whale iz 2022. godine, Brendan Fraser tumačio povučenog, gojaznog univerzitetskog profesora opsjednutog hranom, gej pornografijom i simbolikom Mobi Dika. Ponešto iz ove uloge će mu valjati u Rental Fmily. Između dva filma imao je kratku ulogu u Martin Skorsezeovom Killers of the Flower Moon, a šta je uradio u bunkerisanom Batgirlu možda nikada nećemo saznati.
Na kraju krajeva, i ovaj film se može tumačiti kao priča samog Frasera. Dok se sa The Whale zaboravljeni i odbačeni holivudski ljepotan trijumfalno vratio i pokazao šta zna, Rental Family možda najbolje funkcioniše kao metafora za razumijevanje onoga što je ljudima potrebno da bi nastavili dalje, evoluirali ili pronašli prihvatanje. E to je ono što očigledno Fraser dobro zna.
GD