Prije dvadesetak godina, osim ako smo bili fanatici rokenrola, malo smo šta mogli naći od ovog benda, sve dok nas neko od pomenutih ne bi opomenuo da moramo čuti klasik „On the Road“. Tako, dok prelistavam sopstvenu memoriju, u danima koji me podsjete da pustim omiljeni The Band, Creedence ili Allmane, na red dođe i „Canned Heat Live at Montreux 1973“.
Sve je počelo 1965. godine u Los Anđelesu. Naziv benda Canned Heat ima i simbolično značenje: članovi benda preuzeli su ga iz pjesme „Canned Heat Blues“ bluz muzičara Tommyja Johnsona iz 1928. godine. U toj pjesmi „canned heat“ označava Sterno, odnosno alkoholno gorivo koje su neki ljudi pili kao zamjenu za alkohol, što je imalo veoma opasne posljedice. A upravo će poroci obilježiti nevjerovatne sudbine članova benda i imati za posljedicu smrt trojice od njih.
Alan „Blind Owl“ Wilson bio je mozak i glavna figura benda. Pjevao je i uradio dva najveća hita benda, „On the Road“ i „Going Up the Country“. Drugi harizmatični lik bio je Bob Hite, koji je pjevao i svirao usnu harmoniku. Bio je nevjerovatna pojava na bini, po kojoj je dobio nadimak „The Bear“. Njegovi savremenici kažu da je, prije osnivanja benda, bio bluz fanatik i da je u kolekciji imao više od 15.000 bluz singlica.
Međutim, prvi je bend i ovaj svijet napustio upravo Wilson, i to u 27. godini, čuvenoj po smrtima rokenrol muzičara. Pronađen je mrtav u vreći za spavanje iza kuće Boba Hitea, u Topanga kanjonu. Imao je dugu istoriju depresije, a zvaničan uzrok smrti bilo je trovanje barbituratima. Mnogi smatraju da je izvršio samoubistvo, i to godinu nakon čuvenog koncerta na Woodstocku. Wilson je, dakle, jedan od članova „Kluba 27“, uz Hendrixa, Morrisona, Joplin i Briana Jonesa.
Još bizarniju smrt imao je Bob Hite. Tokom pauze na svirci benda, 5. aprila 1981. godine u Los Anđelesu, jedan fan dao mu je heroin. Hite ga je uzeo, nakon čega je pao u komu. Još bizarnije je to što su ostali članovi benda odlučili da ga iz heroinske kome pokušaju izvući velikom dozom kokaina. Nakon toga uradili su nezamislivo: ubacili su ga u kombi i odveli u kuću bubnjara Alfreda de la Parre. Nije mu bilo spasa. Imao je 38 godina.
Važna karika benda bio je i Henry „The Sunflower“ Vestine. Prije Canned Heata bio je u Mothersima Franka Zappe. Bio je prilično težak karakter i često je dolazilo do sukoba unutar benda. Nekoliko puta odlazio je iz Canned Heata i vraćao se u bend. Njegova posljednja turneja bila je upravo sa Canned Heatom, 1997. godine. Nakon posljednjeg evropskog koncerta u Parizu, Vestine je umro u hotelu, 20. oktobra 1997. godine. Imao je ozbiljnu prehladu i probleme sa disanjem, a kao uzrok smrti navodi se respiratorni zastoj.
Larry Taylor imao je možda najmanje dramatičnu, ali jednu od najimpresivnijih životnih priča. Bio je basista klasične postave Canned Heata, a prije toga radio je kao studijski muzičar. Svirao je sa ogromnim brojem poznatih muzičara, a nakon Canned Heata sarađivao je sa ljudima poput Johna Mayalla, Toma Waitsa i Alberta Kinga. Napustio je Canned Heat početkom sedamdesetih i, zajedno sa Harveyjem Mandelom, priključio se Mayallovom bendu John Mayall’s Bluesbreakers. Za razliku od Wilsona, Hitea i Vestinea, Taylor je imao veoma dug život i karijeru. Umro je 19. avgusta 2019. godine, nakon dugogodišnje borbe sa rakom, u 77. godini.
Harvey Mandel nije bio originalni član, ali je veoma važan za priču. Bio je u Canned Heatu od 1969. do 1970. godine, upravo u periodu oko Woodstocka, a nakon toga nastavio je vrlo ozbiljnu solo karijeru. Posebno je zanimljivo da se njegov rad čuje na albumu „Black and Blue“ benda The Rolling Stones, u pjesmama „Hot Stuff“ i „Memory Motel“.
I posljednji šraf ove priče je Alfredo de la Parra. Čovjek koji je preživio sve i koji i dalje svira sa jednom od postava benda Canned Heat, kojem se pridružio 1967. godine. Fito je živ i zdrav i još svira, a u nastavku možete pogledati veoma zanimljiv intervju sa njim, snimljen prije nekoliko godina, o nevjerovatnoj istoriji ovog benda.
Canned Heat možda nije komercijalno dostigao visine koje je trebalo i mogao da dostigne, ali snimci koncerata na Woodstocku i u Montreuxu potvrđuju da je bend jedna od glavnih karika prelaska iz bluza u klasični rokenrol. Dovoljno je pomenuti da im se John Mayall, u pjesmi „The Bear“, posvećenoj Hiteu, javno zahvaljuje riječima:
„All the men of Canned Heat
Are part of my family
I’m gonna remember
The things they did for me“.
Intervju sa Alfredom de la Parrom
By Skip Taylor Productions (management)/Liberty Records – eBay itemphoto frontphoto back, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=23453071