Legendarni strip autor Hermann Huppen, porijeklom iz Bévercéa, preminuo je u 87. godini.
Huppen, poznatiji po potpisu Hermann je važio za pionira realističnog franko-belgijskog stripa. Među njegovim najvećim uspjesima bile su serijali „Bernard Prince“ i „Jeremiah“.
Godine 1950. preselio se iz u Brussels. Bio je stolar, a do crtanja stripova došao je zaobilaznim putem. Jedno vrijeme živio je u Kanadi, a početkom 1960-ih ušao je na briselsku strip scenu.
Njegov šurak Philippe Vandooren (budući glavni urednik časopisa Spirou) uveo ga je u svijet stripa. Vandooren mu je povjerio izradu kratke priče za izviđački magazin Plein-Feu, čiji je tada bio urednik. Do 1964. Hermann se pridružio studijima Michel Greg. U istom periodu ilustrovao je i priče iz serijala „Les Belles Histoires de l’Oncle Paul“ za Spirou.
Uz Grega kao scenaristu, Hermann se probio avanturističkim serijalom „Bernard Prince“ u časopisu Tintin 1966. godine. Uporedo s tim radio je i samostalne priče, kao i prve epizode serijala „Jugurtha“ (po scenariju Jean-Luc Vernal). Godine 1969. započeo je drugi serijal s Gregom – vestern „Comanche“. Mračniji i tvrđi od, na primjer, „Blueberry“ i „Jerry Spring“, „Comanche“ se ubraja među najbolje u žanru. Nakon deset godina, Hermann prekida saradnju s Gregom kako bi pokrenuo sopstvene serijale.
Njegov prvi samostalni strip bio je serijal „Jeremiah“, koji je prvobitno radio za njemačkog izdavača Koralle. Ova mračna postapokaliptična priča odmah je postigla uspjeh i ostala njegovo najpoznatije djelo. Kasnije je počeo koristiti direktne boje na stranicama „Jeremiaha“, čime je dodatno naglašena tamna atmosfera serijala.
“Godine 2016. Hermann Huppen je nagrađen za životno djelo na Angoulême International Comics Festival.
Kada se Džeremaja pojavio krajem sedamdesetih, to je bila prava stripska revolucija u Evropi. Njegova postapokaliptična vizija donela je mračan i vrlo zreo pogled na čovečanstvo, koji je pomogao da se strip odmakne od tradicionalno mlade publike. Kasnije je strip adaptiran u seriju, ali koga briga za to”, napisali su u pomenu na ovog umjentika iz društva Lazar Komarčić.
Za Spirou je od 1980. do 1983. crtao poetske priče o dječaku sanjaru „Nic“, savremenu verziju Little Nemo (po scenariju Morphéea, pseudonima Vandoorena). Godine 1984. započeo je svoj drugi veliki samostalni serijal – istorijski „Les Tours de Bois-Maury“. U tom periodu pridružio se jugoslovenskoj agenciji Strip Art Features, koja je dalje distribuirala njegov rad.
Od ranih 1990-ih Hermann je naizmjenično radio na „Jeremiah“ i „Bois-Maury“, uz brojne samostalne priče. Prva je bila „Missié Vandisandi“ (1991), objavljena u kolekciji Aire Libre izdavača Dupuis. Godine 1995. pomogao je sinu Yves Huppen na stripu „Le Secret des Hommes Chiens“, a iste godine objavio je i potresan komentar o situaciji u bivšoj Jugoslaviji kroz „Sarajevo-Tango“, takođe za Dupuis. Treći naslov u kolekciji Aire Libre bio je vestern „On a Tué Wild Bill“ (1999). Već naredne godine udružio se s Jean Van Hamme na projektu „Lune de Guerre“.
Od 2000. godine njegov sin Yves piše scenarije za mnoge njegove radove. Zajedno su realizovali stripove poput „Liens de Sang“ (2000), „Rodrigo“ (u okviru „Bois-Maury“, 2001), „Manhattan Beach 1957“ (2002), „Zhong Guo“ (2003), „The Girl from Ipanema“ (2005), diptiha „Diable des sept mers“ (2008–09), novu priču iz serijala „Bernard Prince“ (2010), „Retour au Congo“ (2013) i „Station 16“ (2014).
U oktobru 1999. u Briselu je, u okviru rute stripova, otkriven mural posvećen „Les Rêves de Nic“, na uglu ulica Rue des Fabriques/Fabrieksstraat i Rue de la Senne/Zennestraat.
foto: Аутор: Yves Tennevin – Сопствено дело, CC BY-SA 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7734267