ISTORIJA BLUZA (III)

leadbelly

Leadbelly (1888 - 1949)

Rođen je kao Huddie William Ledbetter u Louisiani. O nadimku Leadbelly (olovni stomak prim. Aut.) još uvijek postoji više varijanti. Po jednima zaslužio ga je zbog mogućnosti konzumacije ogromne količine alkohola, po drugima zbog otpornosti na udarce, dok treći tvrde da ga je zaslužio prilikom ranjavanja sačmarom u predjelu stomaka. Njegova muzika i buran život će imati mnogo uticaja na kasnije bluz i folk generacije. Kao i kod većine bluz izvođača njegovog vremena i njegov repertoar se širio van granica bluza i uključivao regtajm, kantri, folk, popularne standarde, pa čak i gospel muziku. Jedno vrijeme je nastupao po Texasu u duetu sa Blind Lemon Jeffersonom, a jedan je od prvih umjetnika koji je svoje umijeće pokazivao na dvanaesto žičanoj gitari. Iako mu je ona bila omiljeni instrument, znao je da svira i nerijetko koristio harmoniku, klavir, mandolinu, violinu i naravno usnu harmoniku. Tekstovi njegovih pjesama su raznovrsni i pokrivaju sve od socijalnih i ljubavnih tema, rasizma, kaubojskog života, svijeta alkohola, pa do saga o značajnim ličnostima toga vremena poput: Franklin Roosevelta, Adolf Hitlera, Jean Harlow i Howard Hughesa. Njegov nagao temperament često ga je uplitao u rasprave i tuče. Prvu zatvorsku kaznu zaslužio je zbog nošenja vatrenog oružja 1915. godine. Iz zatvora će vrlo brzo pobjeći i jedno vrijeme živjeti kao James Boyd. Tokom par godina na slobodi neće uspjeti da se kloni nevolja, pa će poslije ubistva svog rođaka u zavadi oko djevojke završiti u Texasu u zloglasnom zatvoru Huntsville. Tu je napisao jednu od svojih boljih pjesama. Ona u stvari predstavlja molbu za pomilovanje koje je tražio od guvernera Pat Morris Neffa. Svojom poezijom i njenim religijskim referencama će uticati na bogobojažljivog guvernera da mu smanji kaznu, što će rezultirati i ranijim puštanjem na slobodu. Na slobodi se ni ovog puta neće dugo zadržati. 1930. godine zbog novog napada osuđen je na odsluženje kazne u Angola Penitentiary u Louisiani. Upravo ovdje će snimiti nekoliko pjesama za arhiv biblioteke Kongresa. Muzika će ga opet spasiti služenja pune kazne. Na urgiranje muzikologa Johna i Allana Lomaxa, guverner Louisianne će odobriti ranije puštanje Leadbellya kako bi ovaj mogao nastaviti da snima za Lomaxove i biblioteku Kongresa za koju su oni radili. Poslije odsluženja još jedne kazne nastaviće da svira i snima, pa će ga muzika odvesti u New York gdje će na njega dosta uticati tamošnja folk scena predvođena Woody Guthriem i Pete Seegerom. Nakon njegove smrti 1949. godine pjesme poput "Midnight Special," "Goodnight, Irene" i "The Rock Island Line" postale su hitovi na repertoarima različitih izvođača kao što su Weavers, Frank Sinatra, Johnny Cash, i Ernest Tubb. Možda najbolji album sakupljenih pjesama je Midnight Special (Rounder Records). Jedan je od rijetkih bluz umjetnika koji je doživio da svoju sliku vidi u novinama. 1937. godine Life magazin će objaviti poduži članak o njemu pod naslovom "Lead Belly - Bad Nigger Makes Good Minstrel". Uz članak je išla njegova kolorna fotografija, što je u to doba predstavljalo rijetkost.

charlie-pattonCharley Patton (1887 - 1934)

Najveća zvijezda Deltinog neba 1920ih svakako je bio Charley Patton. Mnogi ga nazivaju ocem Delta bluza. Muzikolog Robert Palmer smatra ga jednim od najznačajnijih muzičara SAD-a XX vijeka. Rođen je i većinu svog života proveo upravo u delti Mississippia. O datumu njegovog rođenja se tokom godina dosta raspravljalo, jer dostupni izvori pominju 1887, 1891, pa čak i 1894. godinu. Još jedna stvar koja budi interesovanje niza istraživača je njegovo porijeklo. Neki smatraju da u sebi ima meksičke krvi, drugi špekulišu o njegovom Čiroki porijeklu, ali izgleda da je najistinitija teorija ona koja kaže da u sebi ima bijelih, afro-američkih i Čiroki gena. 1900. godine njegova porodica se seli stotinjak kilometara sjeverno, na Dockery plantažu koja se danas smatra mjestom rođenja Delta bluza - mjestom na kojem su prve korake napravili Robert Johnson i John Lee Hooker. Upravo ovdje je Charley Patton počeo druženje sa Henry Sloanom - afro američkim muzičarem od koga će naučiti dosta i o muzici i o životu. Kao dokazan i priznat muzičar, harizmatični Charley Patton je svojim bombastičnim stilom i nastupom inspirisao armiju bluzera i rokera. Od Son Housea i Robert Johnsona do Jimi Hendrixa i Stevie Ray Vaughana. Istorija ga bilježi kao prvog pravog šoumena, koji je nerijetko svirao gitaru držeći je ispod koljena, iza glave i leđa, što će kasnije postati zaštitni znak upravo mladog Jimi Hendrixa. Patton je živio životom na visokoj nozi, prepunim alkohola i žena, a njegovi nastupi po zabavama, džuk džointima i skupovima po plantažama su vrlo brzo postali dio legende. Za razliku od drugih bluzera njegove ere, koji su lutali Amerikom u potrazi za "tezgom", Patton je imao unaprijed zakazane svirke. Njegov prodoran glas i ritmična, gotovo prekusionistička gitarska pratnja su bili inovativni i stvoreni da zabave raznoliku publiku. Patton je počeo da snima veoma kasno, ali je izgubljeno vrijeme nadoknadio snimajući nekih 60tak pjesama za manje od pet godina. Njegova najprodavanija pjesma je bila "Pony Blues". Iako je većina njegovih snimaka lošeg kvaliteta, kompilacija Founder of the Delta Blues koju je na CD-u objavio Shanachie Records je uspjela da sastavi najbolje od tih snimaka i pruži dobar pregled Pattonove karijere. 1990. godine na mjestu gdje je sahranjen, muzičar John Fogherty je finansirao izradu memorijalnog spomenika legendarnom buzeru. Memorijal druge vrste će napraviti i stripadžija Robert Crumb. On je napravio stripovanu biografiju Charley Pattona.

Lonnie-JohnsonAlonzo Lonnie Johnson (1899 - 1970)

Među mnogim inovativnim gitaristima rane bluz ere, Lonnie Johnson je bio bez premca. Sa osjećajem za melodiju koji se teško mogao naći u eri prije II svjetskog rata, Johnson je bio u stanju da kombinuje prljave bluz i tečne džez fraze, a prvi je počeo da svira naizmjenično ritmove i solo dionice u istoj pjesmi. Odrastajući u New Orleansu dosta je crpio iz nasleđa samog grada, ali i iz sopstvene porodice. Sa ocem i bratom je kao veoma mali svirao po raznim veseljima i lokalima. 1917. godine Johnson će se naći i na turneji sa druge strane Atlantika što ga čini jednim od prvih američkih umjetnika koji je Engleskoj prezentovao svoju muziku. Po povratku saznaće da je epidemija gripa od cijele njegove porodice poštedila jedino mlađeg brata Jamesa. Njih dvojica se sele u St. Louis. 1925. godine Lonnie Johnson će pobijediti na bluz takmičenju koje će mu kao nagradu pružiti snimanje za kuću Okeh Records. Počevši od saradnje sa Okeh recordsom, on će u sledećih sedam godina snimiti oko 130 pjesama, uključujući nekoliko dueta sa Blind Willie Dunnom (tačnije bijelim džez gitaristom Salvatore Massarom, poznatijim kao Eddie Lang, ocem džez gitare i jednom od inspiracija Django Reinhardta) koji će imati poseban značaj za kasnije generacije. Tokom ovog perioda on će snimati i sa orkestrom Duke Ellingtona i Louis Armstrongovim Hot Five. Poslije Velike depresije, Johnson će se skrasiti u Chicagu i tamo snimati prvo za Bluebird Records, a kasnije i za King Records. Poslije II svjetskog rata njegov stil će mutirati u ritam i bluz. Johnson će se ponovo otisnuti na turneju po Engleskoj (1952.), iako njegova tadašnja karijera obiluje usponima i padovima što će ga pratiti do kraja života, pa su nerijetki periodi u kojima će se potpuno udaljavati od svijeta muzike. Koliko je njegov stil bio šarolik i inspirativan dovoljno govori podatak da će on uticati na legendarnog bluzera Robert Johnsona, ali i velikog džez majstora Charlie Christiana, a njegove pjesme će snimati i autori poput Elvis Presleya i Jerry Lee Lewisa. Steppin' on the Blues (Columbia/Legacy) je album na kome se mogu naći neke od njegovih najboljih pjesama iz 20ih godina prošlog vijeka.


ISTORIJA BLUZA (II)

bessie_smith004
10 ranih bluz umjetnika

Ukratko ćemo se osvrnuti na deset izvođača koji su pomogli da se bluz definiše kao pravac. Svaki od njih je uveliko doprinio muzici, bilo svojim instrumentalnim umijećem (najčešće na gitari), bilo svojim vokalnim talentom. Njihovi rani snimci su veoma uticali na kasnije generacije.

Bessie Smith (1894 - 1937)

Poznata i kao „carica bluza", ona je bila najbolja i najpoznatija bluz pjevačica 20tih godina XX vijeka. Počela je muzičku karijeru na jednom od mnogobrojnih ćoškova rodnog grada Chattanooga u državi Tennesse. Tu je mala Bessie pjevala sa svojim nešto starijim bratom koji joj je obezbjeđivao pratnju na gitari. Upravo on će je nešto kasnije uvesti u jednu putujuću umjetničku trupu, ali kao igračicu. Mjesto pjevačice u toj trupi je bilo već zauzeto. Njim je neprikosnoveno gospodarila tada već prilično poznata Ma Rainey, koja je bila i prva učiteljica Smithovoj. Od nje je Bessie Smith naučila više o scenskom nastupu, nego o samom pjevanju. Negdje oko 1913. godine Bessie Smith je već formirala svoju pjevačku tačku, a do 1920. je bila poznata širom američkog juga. Snažna, nezavisna žena i veoma moćan vokal koji se podjednako dobro snalazio i u džezu i u bluzu, Bessie Smith je ujedno bila i najkomercijalniji umjetnik rane ere bluza. Njeni su se snimci prodavali u desetinama, pa možda i stotinama hiljada primjeraka - ciframa nevjerovatnim za ovo rano doba. Iza nje je ostalo oko 160 snimaka koje je uradila za Columbia Records. 1929. godine Smithova je čak glumila i u filmu „St Louis Blues" rađenom po istoimenoj pjesmi W. C. Handya. Na žalost, interes javnosti za bluz i džez pjevače je splasnuo ranih tridesetih godina, pa je Bessie Smith bila zaboravljena od strane izdavača. S obzirom na ovakav razvoj događaja ona se vratila svojim korijenima. Počela je pjevati u malim klubovima gdje je zarađivala vrlo malo. Ovo je bilo daleko od svega što joj se dešavalo par godina prije toga, dok je nastupala po pozorištima i balskim dvoranama širom zemlje. Ponovo otkrivena od strane John Hammonda - skauta Columbia Recordsa, Smithova je snimala sa Benny Goodmanovim bendom sve do svoje tragične smrti u saobraćajnoj nesreći 1937. godine Iako se nekoliko puta skupljao novac za nadgrobni spomenik, njen grob je ostao neobilježen sve do 1970. godine, kada je zahvaljujući njenoj kućnoj pomoćnici iz dana slave Juaniti Green i pjevačici Janis Joplin mjesto vječnog boravka „carice bluza" dobilo obilježje kakvo zaslužuje. Njen najbolji materijal se može čuti na dvostrukom cd-u The Essential Bessie Smith.

Big Bill Broonzy (1893 - 1958)

bigbillbroonzyViše nego ijedan drugi umjetnik, Big Bill Broonzy (William Lee Conley Broonzy) je pomogao da bluz zavlada Chicagom. Rođen je bukvalno na obali rijeke Mississippi, ali se u ranom djetinjstvu sa porodicom seli u Chicago. Već sa deset godina počinje njegov interes za svijet muzike. Od kutije cigara pravi prvu frulu na kojoj je svirao tradicionale. U ovom periodu svog života (oko 17 godina) Broonzy je pokazao interesovanje da postane božji čovjek, ali ga je jedna simpatična epizoda odvela na potpuno drugi put. Vlasnik jednog kluba mu je ponudio 50$ i novu violinu, ako bi ovaj zauzvrat pjevao u njegovom klubu četiri noći. Iako je Broonzy odbio ovu ponudu, morao se prihvatiti posla, jer je njegova žena krijući uzela novac i ugovorila svirku. Život ga je opet odveo na čudan put - na front. Pošto je dvije godine proveo boreći se pod američkom zastavom po poljima Evrope, vraća se u Chicago, gdje po prvi put uzima u ruke gitaru i započinje svoju muzičku karijeru. Broonzy počinje da snima sredinom 20tih, da bi već početkom sledeće dekade bio glavna figura čikaške bluz scene na kojoj je nastupao zajedno sa Tampa Redom i John Lee „Sonny Boy" Williamsom. Njegovi prvi snimci su bili "Big Bill's Blues" i "House Rent Stomp" usnimljeni i izdati 1927. godine. Neki od njegovih prvih snimaka su objavljeni i pod imenima Big Bill Bromsley (usled štamparske greške), ali i Big Bill Johnson. Tokom gotovo cijelog svog života morao je da radi kao kuvar, pomoćni radnik, nosač, kako bi uspio da izdržava svoju porodicu. Bio je svestran, pa je mogao da svira i starijim - vodvilj stilom i onim čikaškim, koji se u to vrijeme još uvijek razvijao. Kada je povratak bluzu poslije II svjetskog rata označio Broonyzev starinski stil kao stvar prošlosti, on se okrenuo vodama folk bluza, pa je tako postao jedan od prvih koji su radili turneje većinom po Evropi, ali i Africi, Južnoj Americi i Pacifičkoj regiji stvarajući tako nove sledbenike. Njegova najbolja rana djela mogu se naći na The Young Big Bill Broonzy koji je snimio za Shanachie Records, a uz pomoć belgijskog pisca Yannick Bruynoghea je napisao autobiografiju pod nazivom „Big Bill Blues". Iza njega je ostalo oko 350 kompozicija.

Blind Lemon Jefferson (1897 - 1929)

blind_lemon_jeffersonBez sumnje on je osnivač Texas bluza, jedan od najkomercijalnijih bluzera ranih 20tih i jedna od najvećih inspiracija mlađim bluzerima poput Lightnin Hopkinsa i T-Bone Walkera. Iako je rođen slijep, Jefferson je uspio da nauči da svira gitaru toliko dobro da je od toga uspijevao da izdržava ženu i sina. Često je svirao sa Ledbellyem i sa njim ili sam nastupao je po delti Mississippia, u Memphisu i Chicagu. Tokom jednog od svojih gostovanja u Dallasu, gdje je bio omiljena bluz atrakcija, Blind Lemon Jefferson je upoznao Aaron Thibeaux Walkera, kasnije poznatijeg po imenu T-Bone Walker, kome će davati prve časove gitare koje mu je ovaj nadoknađivao tako što mu je nerijetko bio vodič. Iako je njegova studijska karijera bila veoma kratka (trajala svega tri godine, od 1926 - 29.) on je uspio da snimi preko 100 pjesama, uključujući klasike poput "Matchbox Blues," "Black Snake Moan" i "See That My Grave Is Kept Clean". Kao kuriozitet je ostalo to da su prve snimljene pjesme Blind Lemon Jeffersona bile gospel, a ne bluz "I Want to be like Jesus in my Heart" i "All I Want is that Pure Religion", a izdao ih je pod pseudonimom Deacon L. J. Bates. Prvi snimci koji nose njegovo vlastito ime su "Booster Blues" i "Dry Southern Blues" snimljeni 1926. godine. Blind Lemon Jefferson je umro 1929. godine u Chicagu. Detalji njegove smrti još uvijek su obavijeni misterijom. Jedna priča kaže da ga je ljubomorni muž otrovao, dok je vjerovatnija verzija da je umro od srčanog udara, dok je dezorijentisan lutao okolinom Chicaga tokom snježne oluje. Treća verzija kaže da je Jefferson u toj oluji promrzao do smrti. Po knjizi "Tolbert's Texas", Jefferson je opljačkan i ubijen. Povratak njegovog tijela u Texas je platio Paramount Records, a njegov grob je bio zadugo neobilježen. Do danas je ostao popularan zbog svojih jednostavnih kantri bluz numera, a među onima koji su ga obrađivali su i Bob Dylan, Peter Case i John Hammond Jr. Njegovi najbolji rani radovi su skupljeni na cd-u "King of the Country Blues".

www.mulj.net

ISTORIJA BLUZA (VIII)

ISTORIJA BLUZA (VII)

ISTORIJA BLUZA (VI)

ISTORIJA BLUZA (V)

ISTORIJA BLUZA (IV)

ISTORIJA BLUZA (III)

ISTORIJA BLUZA (II)

ISTORIJA BLUZA (I)

ISTORIJA BLUZA (I)

SlavesBluz i razvoj personalizovane pjesme

Zbog svoje personalizovane forme, popularnost bluz muzike među crncima je stvorila jedinstven period u istoriji sekularnih afro-američkih pjesama. Prije rasprostiranja bluza, negdje oko 1890, solo muzika je bila atipična. Personalizovane pjesme nikada nijesu bile glavni sastojak crnačke muzike. Te pjesme koje su se pjevale u periodu koji je prethodio bluzu su bile sastavljene ili od jadikovki radnika na plantažama, koje su im služile kao sredstvo komunikacije, ili su to bile radničke pjesme kojima su robovi ispunjavali svoj radni dan. Iako su i jedne i druge bile prilično lični izrazi, niti jedna od njih se nije razvila kao solo pjesma.

Uprkos svojoj unikatnosti i različitosti od radničkih pjesama i jadikovki, bluz je izrastao iz iste tematike i tradicije. Forma poziva i odgovora je ostala ista, ali umjesto da inkorporiraju u svoje pjesme odgovor sagovornika, bluzeri su kroz svoje pjesme odgovarali sami sebi. Može se reći da bluz kao muzika nije stvoren iz nove muzike, već iz potpuno nove percepcije crnog čovjeka o sebi samom. Bluz je reflektovao novi status crnaca. Tek stečena sloboda, učenja Booker T. Washingtona i model Horatio Algera koji je ukazivao da svaka individua kroji svoju sudbinu, su uticale na novu formu personalizovane muzike. Kako kaže istoričar Lawrence Levine, "postojala je direktna veza između nacionalne ideološke empatije prema jedinci, popularnosti učenja Booker T. Washingtona i uspona bluza. Psihološki, sociološki i ekonomski, crnci su bili kulturno asimilovani, na način koji je bio nemoguć tokom robovlasničkog perioda, i veoma je iznenađujuće da je njihova sekularna muzika reflektovala sve ovo jednakim intenzitetom kao i ona religiozna." (Levine, Lawrence W., Black Culture and Black Consciousness). Kao posljedica svega ovoga stvorena je ova personalizovana forma pjesme.

handyŠirenje bluza

Bluz su u početku pjevali besposleni muškarci i ta muzika se zvala folk bluz. W. C. Handy, kompozitor, muzičar i vođa benda Mahara Minstrels, se prvi put sreo sa bluzom na željezničkoj stanici u Tutwileru u Mississippiu 1903. godine. Navodno, dok je čekao voz Handy je čuo nezaboravan zvuk koji je dolazio iz kutka u kome je sjedio čovjek koji je nožem vukao po žicama gitare dok je pjevao "Goin' where the Southern cross the Dog.". Handy je bio dirnut ovom muzikom i zaista, nikada je nije zaboravio. Nedugo nakon toga, 1912. godine Handy objavljuje "Memphis Blues". On postaje treća osoba u nekoliko mjeseci koja je napisala pjesmu u čijem je naslovu bila riječ "blues".

Prvi bluz zapis napravljen je 1895. godine. George W. Johnsonova "Laughing Song" je prva snimljena bluz pjesma. Od tog momenta bluz melodije počinju da se pojavljuju na trakama. Na traci sa snimcima pod nazivom Music for the Aedian Grand, između ostalih četrdesetak pjesama se nalazi i jedna bluz numera.

Rastuća popularnost bluza

Kako su folk pjevači migrirali ka sjeveru početkom dvadesetog vijeka, ponijeli su sa sobom i bluz. Njima su se pridružili "crnoguzi" pijanisti iz New Orleansa koji su svirali honky-tonk. Iz Texasa, Louisiane i Arkansasa su stigli "Fast Western" pijanisti koji su svoje muziciranje ukrašavali pjevanjem, imitirajući tako zvuk južnjačkih gitarista. Kantri pjevači su se udruživali u ovim seobama sa pijanistima iz New Orleansa i "Fast Westernersima" i tako donosili novi muzički stil u Chicago, Detroit, Cleveland i New York. Tamo su im se priključivali izvorni bluz pjevači, pa su tako skupa predstavljali svoju muziku po klubovima, pozorištima i plesnim dvoranama. Izvorni bluz pjevači su donijeli profesionalnost u ovu muziku i stvorili temelje za klasični blus.

Era klasičnog bluza

Klasični bluz - stil koji su popularizovale pjevačice, je stil koji je bio omiljen među crncima koji su se tek doselili u gradove. Migracija velikog broja crnaca ka gradskim cjelinama dala im je novu slobodu od stega crkve i društva koja se nije mogla iskusiti u ruralnim djelovima. Crnci su tražili zabavu, pa su otvarana nova mjesta za izlazak i koncerte. Žene su prestale da pjevaju u crkvama i školama i počele nastupati po klubovima, plesnim dvoranama i vodvilj predstavama.

Bluz je došao u centar pažnje 1920. godine, kada je pjesma "Crazy Blues" koju je pjevala Mamie Smith postala hit i otvorila vrata ostalim izvornim bluz pjevačima. Cijena ove ploče je bila 1$, a prodata je u 75.000 kopija već prvog mjeseca.

Tržište bluz ploča je bilo gotovo potpuno "crno" tokom 20tih i 30tih, bessie-smitha te ploče su bile poznate i kao "race records". Izdavačke kompanije su se reklamirale isključivo kod crne publike, a samo su radnje koje su držali ili posjećivali crnci prodavale ove snimke. Kao rezultat uspjeha Mamie Smith, izdavačke kuće su iskoristile priliku da naprave profit na novostvorenom tržištu. Izdavači su tražili talentovane bluzere, izvorni bluz pjevači kao što su: Bessie Smith, Ma Rainey, Alberta Hunter, i Ethel Waters tada postaju popularni.

Uspon kantri bluza

Popularnost klasičnog bluza je ipak počela da opada. U isto vrijeme u usponu su bili muški bluz vokali. Skauti izdavačkih kuća kakve su: Columbia Recordsa, Paramounta i Okeha su odlazili na jug u potrazi za novim talentima. Oni su snimali potencijalne zvijezde ili mobilnim jedinicama za snimanje ili su im omogućavali da odputuju na sjever, u Chicago ili New York i tamo snime svoje pjesme. Uspon kantri bluza su obilježili snimci Blind Lemon Jeffersona početkom 1926. godine. Upravo je njegova "Long Lonesome Blues" koja je izašla u maju te godine pripremila pozornicu za novu eru. Ovaj put, bluz su karakterisali muški vokali. Najpoznatiji od njih su bili Willie McTell, Barbecue Bob i Charley Patton.

Posrtanje i oživljavanje bluza

Kada je velika depresija pogodila SAD 1929. godine, mnogi bluzeri su jedva sastavljali kraj sa krajem od para koje su zarađivali svojim pjevanjem. Prodaja ploča je pala, pa su izdavačke kuće prestale sa snimanjem novih bluz pjesama. Bilo kako bilo, rani bluz je instrumentalno inspirisao kasnije bluzere poput Muddy Watersa. Tokom šezdesetih, muzičari iz SAD-a i Engleske (The Beatles, RollingStones...) su otkrili stare snimke ranih bluz izvođača i to je vodilo oživljavanju stila. Danas, bluz je poštovan zbog uticaja na mnoge druge žanrove kao što su rock and roll, rhythm and blues i rap.


www.mulj.net

ISTORIJA BLUZA (VIII)

ISTORIJA BLUZA (VII)

ISTORIJA BLUZA (VI)

ISTORIJA BLUZA (V)

ISTORIJA BLUZA (IV)

ISTORIJA BLUZA (III)

ISTORIJA BLUZA (II)

ISTORIJA BLUZA (I)

 

"Muzika izražava ono što se ne može reći, a o čemu je nemoguće ćutati".
Viktor Igo

The Bad Plus
cache/resized/8c1d17f1494eae7a23f52d9a82569169.jpg
cache/resized/507e063f8656f111232fa8f964267a86.jpg
cache/resized/e26010f4bbb2da0b30619a4f9f81bdd7.jpg
cache/resized/bbdcd05997565675bd4de987abbb5070.jpg
cache/resized/ca3c7878db5580191e3462830eb5d1cc.jpg

ALBUM STREAM

The Bad Plus

The Bad Plus je jazz trio iz Minneapolisa, Minnesotw, koji čine basista Reid Anderson, pijanista Orrin Evans i bubnjar Dave King. Osnovani su 1989. godine i do sada objavili šest studijskih albuma. Never Stop II je njihovo sedmo izdanje.

Uživajte!!!

We use cookies to improve our website. By continuing to use this website, you are giving consent to cookies being used. More details…